Endonezyalıların çoğu bayramı ailerle toplanarak kutlarlar. Tatil, bayramdan birkaç gün önce başlar ve yine birkaç gün sonra biter. Razaman bayramında insanlar erken kalkar, o zaman hazırlanmak için duş alıp en güzel kıyafetler giyilir. Hazırlandıktan sonra camiye doğru yol alırlar.
Endonezya’da çok fazla müslüman vardır. Kendi seccadelerini getirmeleri gerekir çünkü eğer camiler dolup taşarsa camilerin dışında dua etmeye hazırlanmak için yapılır. Namaz bitince herkes tokalaşır. Bizde bayramda el sıkışınca tebrik edip birbirinden özur dilemek için yapılır.
Namazdan sonra herkes evine gider. Daha sonra çocuklar ebeveynlerinden yaptıkları hatalar için özür dilerler. O an bizim için çok önemli bir andır. Sonra herkes komşularının evlerini ziyaret etmek için evlerinden çıkar. Konukları karşılamak için evde yaşayan sadece birkaç kişi vardır. Evlerinde yemekler, tatlılar, ve içecekler hazırlanır. Endonezyalılar ziyaret ederek “Minal aidzin wal faidzin” derler. Bu bir af dileme için ritüeldir. Sonrasında yaşlı insanlar çocuklara para verir. Birisi bir evi her ziyaret ettiğinde, çocuklara genelde para verir bu nedenle evlerine dönerek heyecanla gelirler.
Genelde bir aile birlikte atalarının mezalarına gider. Orada mezarı temizlerler, yabani otları çekerek toprağı gül suyu ile sulamak gibi. Tabii mezarın yanına oturup duaları okur.
Yoksa genelde turistik yerlere veya restoranlara gider. Her şey ailenin kendisine nasıl kutlanacağına bağlıdır. En önemli şey beraberlik.
Xx,
Fralatania
Aucun commentaire:
Publier un commentaire